Co, gdyby po spotkaniu z dzieckiem zaprzyjaźnić się z własną 87-letnią wersją?

Świat ma ogromną skłonność do ciągłego cofania nas. Analizuj przeszłość, rozkładaj na czynniki, wracaj do korzeni, do przodków, do ran, w nieskończoność. A przecież można inaczej.

Można ułożyć się z przeszłością. Uznać ją, uszanować, zostawić jej miejsce. I wrócić do tego, co jest.

Czasem warto zadać pytania proste i bezlitosne.

Czy na łożu śmierci będę żałować, że nie byłem sobą?

Czy wybierałem bezpiecznie zamiast prawdziwie?

Czy całe życie robiłam coś z obawy, co powiedzą inni?

Czy zgodziłam się na życie niezgodne z moimi wartościami?
Czy bardziej bałam się oceny niż braku sensu?

Czy postawiłem szczęście tam, gdzie naprawdę miało stać?

Na końcu rzadko mówi się:

Chciałabym mieć mniej zmarszczek, żałuję, że nie byłam chudsza, że nie spędzałam więcej czasu z telefonem..

Raczej pojawia się coś innego.

Szkoda, że tak rzadko byłem sobą, że bałem się odważyć, zaryzykować, że nie skorzystałem z tej czy innej szansy.

I tak pewnie zaraz ktoś dopisze o kolejnych wcieleniach, ale nawet jeśli, one nie będą dokładnie tobą. Nie z tym ciałem, wrażliwością, marzeniami i tym oprzyrządowaniem do czucia świata. Następna wersja to inna wersja. Tak jak poprzednie były inne.

Czyż nie lepiej już teraz po prostu być. Z sobą i dla siebie. Tak, żeby kiedy przyjdzie ten dzień, starsza wersja siebie mogła jak dobry przyjaciel uścisnąć dłoń i powiedzieć: dobrze, że przeżyliśmy wspólne niesamowite życie i że pożyłeś je tak, jak naprawdę pragnąłeś.

A gdy śmierć zapuka do naszych drzwi, przywitamy ją jak serdecznego sojusznika i z gotowością i lekkością, razem zawędrujemy w dalsze meandry wędrowania.

A Ty jakie zadałbyś sobie pytanie? Gdybyś zdobył się na absolutną szczerość o sobie, swoim życiu i o tym, co jest dla Ciebie ważne? Jaką jedną decyzję podjąłbyś teraz, żeby za kilka dekad móc spojrzeć na siebie bez żalu, z poczuciem sensu, odwagi i wierności sobie?

Uściski Angela Landowska