Wiadomym jest, że najbliżej Stwórcy jesteśmy wtedy, kiedy stwarzamy.

Gdy maluję, wędruję, piszę czy strugam, zatracam się w tym całkowicie, a godziny przelatują jak szalone. Czas przestaje istnieć, a pojawia się boska teraźniejszość, obecność wypełniająca działanie.

Każdy z nas ma takie zajęcie, przy którym czuje, że czas przelatuje przez palce, wewnętrznie minęła chwila, choć zegar mówi inaczej.

Dzieje się tak, bo jesteśmy w boskim kreowaniu, w najwyższym przejawie naszej świadomości i talentów.

Najbliżej stwórcy jesteśmy wtedy gdy stwarzamy, bo to właśnie w chwili twórczego działania stajemy się czystym kanałem dla życia, które pragnie się przez nas przejawiać.

I teraz pojawia się moja rozkmina…

Jak utrzymać to świetliste uczucie również w zwykłych, codziennych czynnościach?

Spojrzałam z innej perspektywy i założyłam, że każda czynność, którą wykonuję, jest moim boskim stwarzaniem.

Gdy idę ogarnąć podwórko, myślę o tym, że twórczo gospodaruję przestrzeń, jestem zmyślną architektką ogrodu i kreatywnie dbam o otoczenie.

Nie ważne, że to tylko grabienie liści jestem boską działaczką z uśmiechem i zadbanym obejściem.

Albo gdy przygotowuję obiad

Nie myślę: „znów muszę stać przy garach”, tylko:

„mam szczęście i obfitość, by tworzyć odżywczy posiłek ze składników, które kocham” .

Kolory, tekstury, smaki, tworzę kompozycje którymi karmię mój wspaniały, ludzki wehikuł.

Jaram się tym nowym myśleniem na maksa!

Uszczęśliwia mnie teraz robienie wszystkiego tak bardzo, że musiałam się tym z Wami podzielić

To takie proste, a tak rozświetlające, że aż nie mogę się doczekać, aż Wam zrobią się takie zaciesze