Choć nowy rok obchodzę 21 marca, już teraz postanowiłam pochylić się nad czymś naprawdę istotnym.

To sprawa z pozoru prosta, a jednocześnie niezwykle wzmacniająca dobro, radość i poczucie szczęścia. Mam na myśli ~ uśmiech.

Ten ciepły, naturalny, łagodny gest, który czasem ukrywamy albo przed którym się onieśmielamy. Zaczęłam zastanawiać się, dlaczego tak bywa.

I oto dokąd zaprowadziły mnie te rozważania.

Czy też zauważyliście, że pogodnych, życzliwych ludzi często traktuje się jak mniej poważnych?

Oznaki serdeczności bywają postrzegane jako dziecinność, naiwność, a nawet brak rozsądku.

Skąd wzięło się to, że wyniosłość, ironia i arogancja, potrafią wzbudzać podziw? Że uchodzą za cechy, do których warto aspirować?

Odnoszę wrażenie, że pojawiła się moda na gburowatość, sarkazm i przemądrzałość.

A kiedy ktoś promienieje spokojem i ciepłem, często zakładamy, że ma łatwe życie, niewiele przeżył i niewiele rozumie, więc stawiamy się wyżej.

Albo mówimy: „ta osoba nic trudnego nie doświadczyła, dlatego tak się uśmiecha”.

Serio?

Z moich doświadczeń wynika, że najcieplej obdarzają uśmiechem Ci, którym w PRZESZŁOŚCI NAJBARDZIEJ GO BRAKOWAŁO.

Najwięcej dobra niosą osoby, które miały najtrudniej, bo widzą więcej, czują głębiej i rozumieją mocniej.

Wiedzą też, że dobroć oraz czynienie miło(ści) jest dojrzałą formą mądrości.

Dobroć nie jest naiwnością. To świadomy wybór człowieków, którzy rozumieją, jak wiele od niej zależy.

Zatrzymajmy się więc na chwilę i pomyślmy, jakie postawy chcemy wzmacniać w świecie, co propagować i co zasilać.

No, więc kochani na koniec tych moich dywagacji mam do Was pytanie. Czy uśmiech to naprawdę słabość, czy może najczystsza forma Mocy?

Uściski

Angela Landowska