Wiele osób myśli, że mam lekkie, bajkowe życie. Że żyję w spokoju, z widokiem na góry, wśród zieleni, kwiatów i ciepła słońca. Ale prawda jest taka, że za tą sielskością stoi ogrom codziennej, fizycznej i mentalnej pracy
a środku pustynnej oazy stała ludzka postać ~ wędrująca Włóczykijka. Otaczała ją czarna bańka, w której znajdowała się gęsta zawiesina…
WIOSCZYNA Wolne życie w tej okolicy, zdala od czczych wydarzeń.Tu codzień, staje się „prawda”. Przejawia się sennie, gdy kożuch mchów,mgłą
Przyciąga mnie światło
przypływu, srebrzyste.
Pokój już zaczarowałam,
jestem gotowa moi mali bracia.
Każdy ma swój podręczny tobołek.
Ten ekwipunek nagromadzonych wspomnień i doświadczeń –
będzie się napełniał z każdym krokiem i oddechem.
Jesteśmy małą wiązką kontemplacyjnej immanencji.
